Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/13234 K.2024/9592

Bölge Adliye Mahkemesinin, 31.03.2021 tarihli ve 2019/1440 Esas, 2019/1682 Karar sayılı ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 03.09.2019 tarihli ve 2019/1440 Esas, 2019/1682 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın sanığın ve müdafinin yokluğunda verildiği; müdafiine tebliğ edilen kararın sanığa tebliğ edilmediğinin anlaşılması karşısında.

Ceza Genel Kurulunun, 24/02/2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı kararında“Ceza yargılamasında adil yargılanma hakkının bir parçası olarak etkin başvuru yolu, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin (İHAS) 13. maddesi ve CMK'nın 34. maddesinin ikinci fıkrası, Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinin son cümlesi ile CMK'nın 35. maddesinin 2. fıkrasındaki düzenlemeler ve müdafii ile vekil arasındaki farklılıklar da gözetildiğinde;

sanığın ve müdafisinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir.” şeklindeki kabul ve ilkeler göz önüne alındığında, gerekçeli kararın sanığa da tebliğ edilmesi gerekirken bu hususun göz ardı edilmesi kanuna aykırı olmakla beraber 5271 sayılı Kanun'un 308/A maddesi uyarınca mahallince işlem yapılabileceği belirlenerek yapılan incelemede;