İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır” ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise. “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.
Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ...'in temyiz isteminin haksız yere ceza aldığına, verilen cezanın hukuka aykırı olduğuna, üzerine atılı suçla alakası olmadığına, mahkemenin kendisini geçmişiyle yargıladığına, kamera kayıtlarında hiçbir görüntüsünün bulunmadığına;
sanık ... müdafiinin temyiz isteminin müdafiisi bulunduğu sanığın hem soruşturma aşamasında, hem de kovuşturma aşamasındaki beyanında olayla bir ilgisinin olmadığını açıkça beyan ettiğine, diğer sanık ...'nın da ...ve müvekkili sanık ...’nın” olayla bir ilgisinin olmadığını belirttiğine, müvekkilinin diğer sanık ...’nın gerçekleştirdiği olaydan haberi olmadığına, müvekkilinin, eve girip hırsızlık olayını gerçekleştirdiğine dair dosyada somut delil de bulunmadığına,
müvekkilinin beraatine karar verilmesi gerekirken cezalandırılmasına karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gibi yeterli derecede lehe olan kanun maddeleri ile HAGB uygulanmamasının da usul ve yasaya aykırı olduğuna; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin sanıklardan Mustafa'nın gerek savcılık gerek mahkeme huzurunda alınan beyanlarında suça konu eylemi kendisinin işlediğini, müvekkilinin suça konu eyleme iştirak etmediğini dile getirdiğine, keza müvekkilinin de kendisini arabayla otogara bıraktırmak için sanıkla buluştuğunu, hırsızlık eyleminden haberi olmadığını defalarca dile getirdiğine,
müvekkilinin bulunmaması gereken bir ortamda bulunduğu için işlemediği bir suç nedeniyle verilen cezanın müvekkili açısından ağır olduğuna ve bozulması gerektiğine, müvekkilinin cezalandırılması için, her türlü şüpheden uzak, kesin ve somut delil ikamesinin dosya kapsamında bulunmadığına;
sanık ... müdafiinin temyiz isteminin suçun işlendiği esnada müvekkilinin uyuşturucu ve uyarıcı madde etkisi altında olup ayırtım gücünün bulunmadığına, bu süreçte işlediği fiilin anlam ve sonuçlarını idrak etme ve bu fille ilgili davranışlarını yönlendirme yetisini tamamen kaybetmiş olan müvekkilinin cezai ehliyetinin bulunmadığına, ancak yerel mahkeme tarafından bu hususta hiçbir inceleme yapılmadığına,
suçu işlerken uyuşturucu madde etkisinde bulunan ve ayırtım gücü bulunmayan müvekkilinin cezai ehliyeti bulunmadığından beraatine karar verilmesi gerekirken cezalandırılmasının açıkça hukuka aykırı olduğuna ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
A. Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde
Sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4 Ceza Dairesi’nin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,
B. Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinde, 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, iddianame ile sanıklara yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanıklara atanan zorunlu müdafilerin karar duruşmasında hazır bulundurulması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilip hükümler kurularak aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanıkların savunma haklarının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan sebeple 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304/2-b maddesi uyarınca bozma nedeni de dikkate alınarak gereği için takdiren Kocaeli 9. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.10.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.