Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/13902 K.2024/4847

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1. Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-b. maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafilerinin temyiz istemlerinin aynı Kanun'un 298. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

2. Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

İlk derece mahkemesince sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143 ve 62. maddeleri uyarınca hükmedilen 6 yıl 3 aylık hapis cezasının sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi akabinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince sanık hakkında aynı Kanun’un 142/2-h ve 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezasına hükmedilip istinaf isteminin düzeltilerek esastan reddine karar verildiği anlaşılmakla, hükmün temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise. “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafilerinin temyiz isteminin suça konu eşyaların hukuka aykırı olarak yapılan arama sonucunda ele geçirildiğine, dosya kapsamında sanığın atılı suçu işlediğini gösterir somut bir delil bulunmayıp sanık hakkında beraat hükmü verilmesi gerektiğine, sanığın telefon baz kayıtları incelenmeden veya tutanakta imzası olan polislerin tanıklıklarına başvurulmadan hüküm kurulduğuna, katılanın zararının karşılanmış olduğu ve şikâyetten vazgeçtiği göz önünde bulundurularak etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

gerekçesiz bir şekilde hüküm kurulduğuna ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik -ancak aynı Kanun'un 289. maddesinin birinci fıkrası ve birinci fıkrasının (h) bendindeki düzenlemeler ile hukuka kesin aykırılık hallerinin var sayıldığı durumlarda temyiz dilekçesi veya beyanında bu husus gösterilmiş olmasa dahi Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.05.2020 tarihli ve 2019/20-358 Esas,

2020/197 Karar sayılı içtihadında da belirtildiği gibi hiçbir temyiz nedeni içermediği tespit edilen bir temyiz başvurusu bakımından 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde yer alan hukuka kesin aykırılık hallerinin kendiliğinden gözetilemeyeceği, ancak bir temyiz nedeninin varlığı hâlinde mutlak hukuka aykırılık hâlleri kapsamında temyiz incelemesi yapılabileceğinden hukuka kesin aykırılık sebebiyle hükmün bozulacağı hususu da nazara alınarak- yapılan incelemede;

5237 sayılı Kanun'un 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2021 tarihli, 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesi uyarınca sanığın savunmasının kendisine atanan müdafi huzurunda alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,