Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/13965 K.2023/3980

Kanunu'nun 10/2. maddesinin, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres esas alınarak,

Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek,

merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu’nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkânsızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, yokluğunda verilen kararın sanık ...'a; katılan ...'ın temyiz başvuru dilekçesi ile üst Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin de sanıklar ... ve ...'a tebliğine ilişkin işlemlerin;

sanıkların bilinen son adresleri ve aynı zamanda MERNİS adresleri olan adreslerine doğrudan “MERNİS adresi” ibaresi ile tebliğe çıkarılıp bahsi geçen adreslerin sanıkların adres kayıt sistemindeki adresleri olduğu belirtilmek suretiyle Tebligat Kanunu’nun 21. maddesi gereğince yapılması nedeniyle geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında; sanıklara usulüne uygun olarak (Cezaevinde iseler cezaevi adreslerinde okunup anlatılmak suretiyle bizzat kendilerine, cezaevinde olmamaları halinde son bilinen adreslerine MERNİS şerhi yazılmaksızın tebliğ yapılması,