Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/14270 K.2024/16866

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibari ile 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin 28.02.2022 tarihli ve 2020/26728 Esas, 2022/3272 Karar sayılı bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 26.02.2016 tarihli kararda sanığın adlî sicil kaydında yer alan Bilecik Asliye Ceza Mahkemesinin 22.02.2012 kesinleşme tarihli ve 2010/224 Esas, 2010/261 Karar sayılı kararı nedeniyle birinci kez mükerrir sayılmasının 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma sonrası kurulan hükümde, Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/171 Esas, 2013/683 Karar sayılı mahkûmiyet kararı nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği, sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin kısmın hükümden çıkartılarak ''CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle, sanık hakkında hükmolunan cezanın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,