Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/14386 K.2025/19372

I-Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik sanık vasisinin temyiz isteminin incelenmesinde

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından sanık vasisinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II-Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan 29.12.2021 tarihli ek karara yönelik sanığın temyiz isteminin incelenmesinde

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 29.12.2021 tarihli ve 2020/434 E., 2021/2073 K. sayılı ek kararının 5271 sayılı Kanun'un 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a. maddesi uyarınca, "ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurularının esastan reddine dair bölge adliye mahkemelerinin temyizi mümkün olmaması karşısında; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 29.12.2021 tarihli ve 2020/434 E., 2021/2073 K. sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ ile EK KARARIN ONANMASINA,

III-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik sanık, müdafii ve vasisinin temyiz istemlerinin incelenmesinde

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin ek savunma hakkı tanınmadığına; sanık müdafiinin temyiz isteminin temyiz dışı sanık hakkında takdiri indirim sebeplerinin uygulanmasına rağmen sanık hakkında uygulanmamasına, alt sınırdan uzaklaşıldığına, kast unsurunun gerçekleşmediğine; sanık vasisinin temyiz isteminin de sanık hakkında ikinci kez mükerrirlik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak;

Sanığın ikinci kez mükerrir kabul edildiği Eskişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.03.2018 tarihli ve 2018/201 E., 2018/222 K. sayılı ilamında tekerrüre esas alınan Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.04.2009 tarihli, 2007/400 E., 2009/478 K. sayılı kararına konu suçun 01.09.2006 tarihinde işlendiği, 30.09.1988 doğumlu olan sanığın bu suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK’nın 58/5. maddesi uyarınca, fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanamayacağından ve sanığın adlî sicil kaydında başkaca ikinci kez mükerrirliğe esas alınabilecek ilâmın bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın birinci kez mükerrirliğine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın, müdafinin ve vasisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

sanık hakkında kurulan hükümden tekerrür uygulanmasına ilişkin olan kısımların çıkartılması ile yerine “Sanığın adli sicil kaydında yer alan Eskişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.03.2018 tarih ve 2018/201 E., 2018/222 K. sayılı ilamındaki 5 ay hapis cezası ile mahkûmiyeti nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 58/2-b. maddesi uyarınca birinci kez mükerrir olduğu anlaşıldığından,

5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesi gereğince hapis cezasının mükerrirlere göre infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına,” cümlesi eklenmek suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca usul ve yasaya uygun olan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Eskişehir 7. Asliye Ceza Mahkemesine,