Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/14746 K.2024/8541

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 18.04.2022 tarihli ve 2020/2539 Esas, 2022/134 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara yönelik itirazın...Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince incelenerek 22.07.2020 tarihli ve 2020/568 D.İş sayılı kararı ile reddine karar verildiği ve bahse konu kararın itiraz incelemesinden geçmek suretiyle kesinleşmesine rağmen, suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf kanun yoluna başvurması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince,

hırsızlık suçu ile birlikte konut dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden de inceleme yapılarak istinaf başvursunun esastan reddine ve devamında da ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verildiği, ancak konut dokunulmazlığının ihlâli suçuna ilişkin istinaf talebinin esastan reddi ve temyiz talebinin reddi kararlarının hukuken yok hükmünde olduğu anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin hırsızlık suçuyla sınırlı olduğu ve hırsızlık suçundan verilen ek karara yönelik temyiz itirazının yapılan incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddeleri uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında.