Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/14912 K.2024/347

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Mahkemece sanığın İstanbul 28. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 5 ay hapis cezası nedeniyle mükerrir olduğu belirtilirken mahkeme esas ve karar numaralarının yazılmaması mahallinde giderilebilir eksiklik olarak kabul edilmiş,

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 11.05.2022 tarihli bozma ilamından önce verilen ve sanık tarafından temyiz edilen 25.02.2016 tarihli kararda sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 145, 35, 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 10 ay hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine aynı Kanun’un 142/2-h, 143, 145, 35, 62. maddeleri gereğince hükmedilen 1 yıl 15 gün hapis cezasının, 10 ay hapis cezası üzerinden infazı yerine, sanığın sonuç olarak 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek ve uygulama maddesinin 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi yerine 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi yazılmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,