Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/15034 K.2025/2227

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı Kanun'un 492/2 maddesinde belirtilen suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 102/4, 104/2. maddeleri ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun'un aynı suça uyan 163/3, 66/1-e, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Kanun'un 7/2, 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddeleri ışığında,

dava zamanaşımı bakımından 765 sayılı Kanun hükümlerinin sanık yararına olması ve aynı Kanun'un 102/4. maddesi uyarınca hesaplanan ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleştiği 17.06.2009 tarihinde duran ancak deneme süresinde ikinci suçun işlendiği 01.07.2013 tarihinde tekrar işlemeye başlayan 5 yıllık dava zamanaşımının, (hükmün açıklanmasının geri bırakılması nedeniyle oluşan 4 yıl 14 günlük durma süresi de çıkartılarak) 22.11.2005 tarihli mahkûmiyet karar tarihinden hüküm tarihine kadar geçmiş bulunduğu gözetilmeden,

sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,