Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/15169 K.2025/19963

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 5271 sayılı Kanun'un 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin "Sanığa 23.09.2021 tarihli duruşmada katılanın zararını gidermesi için gelecek celseye kadar süre verilip katılanın zararının karşılanıp karşılanmadığına ilişkin olarak sanığın ve katılanın beyanlarının alınmadığına ve sanığın televizyonu sattığı ...'nın da tanık olarak dinlenilmediğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak;

Tekerrüre esas alınan Konya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.10.2019 tarihli ve 2019/277 Esas, 2019/564 Karar sayılı ilâmına konu ve ikinci kez mükerrirliğe esas olan Konya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.03.2013 tarihli ve 2012/390 Esas, 2013/104 Karar sayılı kararında sanığın 18 yaşından küçük olduğu ve ikinci kez mükerrirliğin söz konusu olamayacağı anlaşılmakla; sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken, sanığın adlî sicil kaydında yer alan tekerrüre esas alınabilecek mahkumiyetleri içinde en ağırı olan ve ikinci kez mükerrirliği içeren Konya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.10.2017 tarihli ve 2017/499 Esas, 2017/684 Karar sayılı ve tekerrür hükümleri uygulanan kararının tekerrüre esas alınması gerekiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen anılan hukuka aykırılığın aynı Kanun'un 303/1-f maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün olduğundan; hüküm fıkrasından tekerrür hükümlerinin çıkarılarak yerine "Sanık hakkında Konya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.10.2017 tarihli ve 2017/499 Esas, 2017/684 Karar sayılı kararına konu 5 ay hapis cezası içeren mahkûmiyet hükmüne ilişkin kararın mükerrerliğe esas alınmasına,

tekerrüre esas alınan ilâmında da tekerrür hükümleri uygulandığından 5275 sayılı Kanununun 108/3. maddesi gereğince 2. kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, 7550 sayılı Kanun’un 14. maddesiyle değişik 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda birinci fıkradaki koşullu salıverilme sürelerinin uygulanacağına ilişkin düzenleme dikkate alındığında,

ikinci defa mükerrir sayılan sanık hakkında cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ibaresi eklenmek suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca usûl ve yasaya uygun bulunan Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE Tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Konya 11. Asliye Ceza Mahkemesine,