Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/15471 K.2023/4286

...

MAHKEMESİ

Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI

2022/268 E., 2022/924 K. ...

SUÇLAR

Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli HÜKÜMLER : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.06.2014 tarihli ve 2014/2002 numaralı iddianamesiyle sanık hakkında şikâyetçiye ait evin pencere camını kırarak içeriden televizyonu çalması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143, 116/4, 151/1, 53/1, 58. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Manavgat 3. Asliye Mahkemesinin, 19.11.2015 tarihli ve 2014/363 Esas, 2015/570 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143, 116/4, 151/1. maddeleri uyarınca sırasıyla 2 yıl 6 ay hapis, 1 yıl hapis ve 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, her üç hüküm yönünden aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi gereği cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Manavgat 3. Asliye Mahkemesinin, 19.11.2015 tarihli ve 2014/363 Esas, 2015/570 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 12.05.2021 tarihli ve 2020/23326 Esas, 2021/7834 Karar sayılı ilâmında, hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarının gündüz vakti işlenmesine rağmen gece vakti işlendiğinin kabul edilmesinden dolayı kararın bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma kararı sonrası Manavgat 3. Asliye Mahkemesinin, 05.07.2022 tarihli ve 2022/268 Esas, 2022/924 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 116/1. maddeleri uyarınca sırasıyla 2 yıl hapis, 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, her iki hüküm yönünden aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi gereği cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi, hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY ve OLGULAR

1.Sanığın olay tarihinde şikâyetçiye ait konutun pencere camını kırmak suretiyle konuta girdiği, televizyonunu çaldığı, evin balkon kapısından elde edilen kan numunesi üzerinde inceleme yapıldığı, sanığın atılı suçu işlediğinin tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Jandarma Genel Komutanlığı'nın 2013/824 Sayılı uzmanlık raporu, 23.10.2011 tarihli olay yeri inceleme raporu dava dosyasında mevcuttur.

3. Sanık üzerine atılı suçlamayı ikrar etmiş, şikâyetçinin aşamalarda beyanlarının alındığı tespit edilmiştir.

4. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulduğu ve gereğinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR