Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/1552 K.2024/4499

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I.Sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan, sanık ... hakkında tehdit ve katılan ...'e karşı hakaret suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesi

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre katılanlar vekilinin temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA,

II.Sanık ... hakkında katılan ...'e karşı hakaret suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesi

Dosya içeriğine ve mevcut delil durumuna göre sanık hakkında diğer atılı suçları işlediğine dair mahkûmiyete yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin bir delil bulunmadığı kabul edilerek beraat kararı verilmesine rağmen aynı delil durumunun mevcut olduğu katılan ...'e karşı hakaret suçuna ilişkin yapılan değerlendirmede hakaret eyleminin gerçekleştiği kabul edilerek 5237 sayılı Kanun'un 129/3. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi suretiyle çelişki oluşturulması,