Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/15545 K.2025/19468

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafilerinin temyiz istemlerinin; sanığın soruşturma ve kovuşturma aşamasında verdiği ifadesinde ...'na ait hesap kartını o dönemlerde kaybettiğini, banka hesabının kendisine ait olduğunu, dosyada adı geçenleri ve gösterilen fotoğraflardaki şahısları tanımadığını, üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini beyan ettiğine, sanığın bu ifadesinden ve dosyadan da anlaşılacağı üzere dosyadaki tek delilin sanığın bahse konu banka hesabını kullandığı olduğuna, yine dosya kapsamından anlaşıldığı üzere sanık aleyhine başkaca bir delil olmadığına,

parayı banka hesabından dahi sanığın çekmediğine, müştekinin zararının 14.000,00 TL den fazla olduğu bunun bir kısmını kurtarabildiği, bu paradan yalnızca 3.000,00 TL sinin sanık hesabına aktarıldığı gözetilmeden, sanık hesabına aktarılan kısmının ödenmesi konusunda karar verilemesinin usul ve hukuka aykırı olduğuna yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;