Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/1581 K.2024/11032

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık ... müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde

Sanık her ne kadar Mahkemede verdiği 08.07.2015 tarihli beyanında müdafii istediğini beyan etmiş ve kendisine Baro tarafından müdafii görevlendirilmiş ise de, sonrasında talimat mahkemesi aracılığıyla savunmasının alındığı 18.01.2016 tarihli celsede müdafii istemediğini ve savunmasını kendisinin yapacağını belirttiği, mahkemesince sanığın yokluğunda, müdafiinin yüzüne karşı verilen kararın, Baro tarafından atanan zorunlu müdafii tarafından temyiz edildiği, hükmü temyize yetkisi bulunmayan sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanık hakkında kurulan hükümleri temyize hakkı bulunmadığından, 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

2-Sanık ...'un temyiz itirazının incelenmesinde:

1. Sanığın, katılan ve şikâyetçilere yönelik eylemleri ayrı ayrı değerlendirilerek her bir eylem için ayrı hüküm kurulması gerekirken, katılan ve şikâyetçilere yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlerde toplu uygulama yapılmak suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232. maddesine muhalefet edilmesi,

2. 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın adlî sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Bodrum 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2011/524 Esas 2012/553 Karar sayılı ilamına konu 5237 sayılı Kanun'un 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak; tekerrüre esas alınan bu ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasında zorunluluk bulunması,