Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/15855 K.2023/6000

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 21.11.2011 tarihli ve 2011/26232 Esas sayılı iddianamesi ile; sanığın temyiz dışı sanıklar ... ve ... ile birlikte şikayetçinin elektrikli bisikletini çaldığı iddiası ile hırsızlık suçunu işlediğinden bahisle eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Antalya 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.09.2012 tarihli ve 2011/771 Esas 2012/898 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b (sevk maddesi ve gerekçe çelişkili) ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

3. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın 07.11.2012 tarihinde kesinleştiği, sanığın 22.08.2013 tarihinde 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu işlediğinin ihbarı üzerine hükmün açıklanmasına karar verilerek, Antalya 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.05.2016 tarihli ve 2016/316 Esas, 2016/699 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b (sevk maddesi ve gerekçe çelişkili) ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Anılan kararın sanık ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 05.10.2022 tarihli ve 2022/7467 Esas, 2022/16140 Karar sayılı kararı ile "Sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-d maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeksizin aynı Kanun'un 141/1 maddesi ile uygulama yapılarak eksik ceza tayin edilmesi ve uygulanan yasa maddesi yanlış gösterilerek hükümde çelişki yaratılması" nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Antalya 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2023 tarihli ve 2022/800 Esas, 2023/85 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-d, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararı temyiz etmek istediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Şikayetçi ...'nın 19.08.2011 tarihinde cadde üzerine ... ettiği elektrikli bisikletinin hırsızlandığından bahisle şikayetçi olduğu, suça konu motorsikletin 20.09.2011 tarihinde terk vaziyette bulunduğu, 18.10.2011 tarihinde başka bir eylemden dolayı yakalanan sanık ...'ın alınan beyanlarında bir kısım hırsızlık eylemlerini itiraf ettiği, dosyaya konu elektrikli bisikleti hırsızlığını da ... isimli bir arkadaşının kendisine söylemesi, yer göstermesi ve anahtar vermesi üzerine bu anahtarla gerçekleştirdiğini ifade ettiği, şikayetçinin alınan beyanında elektrikli bisikletin direksiyon kilidinin ... olduğunu bildirdiği, ... tespit tutanağının içeriğinde de elektrikli bisiklette hasar olmadığının tespit edildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Bozma sonrası yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR