Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/15952 K.2025/4543

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin sanık ... hakkında üzerine atılı kamu görevlisine hakaret suçuna ilişkin beraat hükmüne yönelik olduğu ve 5271 sayılı Kanun’da olağanüstü bir yasa yolu olarak düzenlenmiş bulunan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı üzerine, itirazın kabulü durumunda, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 22.11.2011 tarih 2011/4-203 Esas, 2011/238 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere mahkemece verilen ilk hükmün kesinleştiği 01.07.2020 tarihi ile itirazın kabul edildiği 03.03.2022 tarihi arasında geçen süre dava zamanaşımının hesaplanmasında göz önünde bulundurulamayacağından, zamanaşımının dolmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kamu malına zarar verme ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından verilen mahkumiyet hükümleri ile kamu görevlisine hakaret suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Dosya kapsamındaki anlatımlardan; hakkında yakalama kararı bulunan sanığın, kolluk görevlilerince yakalanması sırasında, görevlilere yönelik olarak "cezaevinden çıkar çıkmaz ananızı avradınızı sinkaf edeceğim, bundan sonra size karşı ne varsa yapacağım, çıkınca sizinle tek tek görüşeceğim, benden korkun" şeklindeki söylediği iddia ve kabul edilen tüm sözlerin direnme suçunun tehdit unsurunu oluşturduğu, hakaret suçunu oluşturmadığı ve eylemlerinin bir bütün olarak görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturduğu kabul edilmiştir.