Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/16417 K.2023/4030

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kumluca Cumhuriyet Başsavcılığının 19.07.2007 tarihli ve 2007/718 Esas nolu iddianamesi ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143, 116/4, 58 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Kumluca Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.06.2008 tarihli ve 2007/500 Esas, 2008/385 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından, 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 143, 116/4. maddeleri uyarınca sırasıyla 2 yıl 6 ay hapis cezası, 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, her iki hüküm yönünden aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi gereği cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3.Kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 03.02.2014 tarihli ve 2011/16645 Esas, 2014/1149 Karar sayılı kararı ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

4.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.07.2022 tarih ve 2022/93716 sayılı yazısı ile karar tarihi olan 24.06.2008 tarihinde, sanığın Kumluca K1 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunduğu, sanığın beyanının alındığı duruşmalarda, sanığa duruşmadan vareste tutulmayı talep edip etmediği sorulmadığı gibi, aynı yargı çevresinde Kumluca K1 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda bulunmakta iken hükmün açıklandığı son oturumda hazır bulundurulmadan sanığın hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlandığı gerekçesiyle itirazda bulunulmuştur.

5.İtiraz üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 28.09.2022 tarihli ve 2022/6847 Esas, 2022/12709 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırı davranılması nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir. 6.Bozma üzerine Kumluca

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.01.2023 tarihli ve 2022/989 Esas, 2023/3 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 143, 116/4. maddeleri uyarınca sırasıyla 2 yıl 6 ay hapis cezası, 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, her iki hüküm yönünden aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi gereği cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz talebi, suçlamayı kabul etmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın suç tarihinde gece saat 04:30 sıralarında katılanın evinin açık olan tuvalet penceresinden içeri girdiği, katılanın pantolonunun cebinden 80,00 TL para ile 650,00 TL değerindeki ... marka cep telefonunu çaldığı, sanığın bir başkasının adına kayıtlı olan ancak kendisinin kullandığı hat ile telefonu kullanmaya başladığı, daha sonra telefonu tanık ...'e sattığı, sanığın suçlamayı kabul etmemesinin cezadan kurtulmaya yönelik olduğu ve atılı suçları işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak.

2. Sanığın adli sicil kaydının incelenmesinde tekerrüre esas alınabilecek en ağır ilam niteliğinde olan Kumluca Sulh Ceza Mahkemesinin 11.06.2002 tarihli 2001/669 Esas, 2002/215 karar sayılı 28.01.2004 kesinleşme tarihli 765 sayılı Mülga Türk Ceza Kanunu'nun 491/i maddesi uyarınca verilen hapisten çevrili adli para cezasına ilişkin olmasına rağmen,

mahkemece Kumluca Sulh Ceza Mahkemesinin 30.12.2002 tarih 2001/663 Esas ve 2002/491 Karar sayılı 11.08.2004 yerine getirme tarihli 765 sayılı Mülga Ceza Kanunu'nun 191/1.maddesi uyarınca verilen hapisten çevrili adli para cezasına ilişkin ölümle tehdit suçuna dair hükmün tekerrüre esas alınması hukuka aykırı ise de, bu husus Yargıtay tarafından düzeltilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Kumluca 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.01.2023 tarihli ve 2022/989 Esas, 2023/3 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden; hükümlerin 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesi uyarınca hüküm fıkralarından sanık hakkında Kumluca Sulh Ceza Mahkemesinin 30.12.2002 tarih 2001/663 Esas ve 2002/491 Karar sayılı,

11.08.2004 yerine getirme tarihli 765 sayılı Mülga Ceza Kanunu'nun 191/1.maddesi uyarınca verilen hapisten çevrili adli para cezasına ilişkin bölümün çıkartılarak yerine Kumluca Sulh Ceza Mahkemesinin 11.06.2002 tarihli ve 2001/669 Esas, 2002/215 Karar sayılı 28.01.2004 kesinleşme tarihli 765 sayılı Mülga Türk Ceza Kanunu'nun 491/i maddesi uyarınca verilen hapisten çevrili adli para cezasına ilişkin ilamın mükerrirliğe esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak,