Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/16594 K.2025/1247

İstanbul 42. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.09.2014 tarihli ve 2013/370 Esas, 2014/335 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: Sanığın yokluğunda verilen kararın tebliği için adı geçenin bilinen en son adresi esas alınarak Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek,

Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması gerekirken, doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre yapılan gerekçeli karar tebliği işleminin usûlsuz olduğu, ancak sanığın adlî sicil kaydının incelenmesinde, sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün, 31.10.2014 tarihinde kesinleşmesinden sonra İstanbul İnfaz Hakimliğince 11.02.2022 tarihinde koşullu salıverilme kararı verildiği görülmekle, sanığın en geç 11.02.2022 tarihinde karardan haberdar olduğunun anlaşılması karşısında,

karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310/1. maddesince belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 23.12.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu,