Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/16720 K.2025/19072

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın samimi şekilde ikrarda bulunduğu ve kısmi iade gerçekleştirdiğine, şikâyetçinin soyut beyanıyla zarar tespiti yapıldığına, müştekinin şikayeti bulunmadığına ve sanığın cezaevinde olması nedeniyle kalan zararı karşılayamadığına, mağdurun şikâyetinden vazgeçtiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak;

Dosya içinde bulunan 26.08.2020 tarihli kolluk tutanağına göre, sanığın şikâyetçinin iş yerinden çalmış olduğu 1.100.00 TL paradan, 630.00 TL sini kendi rızasıyla kolluğa teslim etmesi karşısında; şikâyetçiye kısmi iade nedeniyle sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rıza gösterip göstermediği sorularak, sonucuna göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/1-4. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,