Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/16776 K.2025/1254

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Turhal 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.06.2015 tarihli birinci kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 1 yıl 7 ay 13 gün hapis cezasına hükmedildiği, kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 04.06.2020 tarihli kararı ile bozulduğu, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda mahkemenin 28.01.2021 tarihli ikinci kararı ile sanığın beraatine karar verildiği, O yer Cumhuriyet savcısı ile katılan vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 15.12.2022 tarihli kararı ile bozulduğu,

bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda mahkemenin temyize konu 23.02.2023 tarihli kararı ile 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği , Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 04.06.2020 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve yalnız sanık tarafından temyiz edilen 02.06.2015 tarihli birinci kararda;

hükmolunan 1 yıl 7 ay 13 gün hapis cezasına ilişkin hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği anlaşılmakla, sanık hakkında bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda tayin olunan 6 yıl 3 ay hapis cezasının 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereğince 1 yıl 7 ay 13 gün hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,