Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/17260 K.2025/17255

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Her ne kadar sanıklar müdafii, kendisine tefhim edilen hükmü, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra temyiz etmiş ise de, hükmün tefhim edildiği sırada Mahkeme tarafından temyiz başvuru süresinin "...tebliğden itibaren 15 gün..." olduğu belirtilerek yanıltıldığından sanıklar müdafiinin temyizinin süresinde olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

Sanık ... hakkında tekerrür uygulamasına esas alınan İstanbul 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/1607 Esas, 2014/117 Karar sayılı kararının 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna ilişkin olduğu anlaşıldığından,

02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alındığında ve bahse konu dosyanın 05.06.2020 tarihli ek karar ile uzlaştırma bürosuna gönderildiği anlaşılmakla, mükerrirlik uygulamasına esas alınan bu ilâm sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.