Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/1769 K.2023/1396

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 21.12.2022 tarihli ve 2022/2522 Esas, 2022/17849 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.01.2023 tarihli ve 2-2022/25227 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308/1. maddesinde belirtilen kanunî süresinde yapılan aleyhe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi uyarınca Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 31.01.2017 gün ve 2016/13-982 Esas, 2017/29 Karar, 21.05.2019 gün ve 171-453 sayılı kararları nazara alınarak sirayet kurumunun, koşulları oluştuğu takdirde, hükmü temyiz edenler lehine oluşacak durumdan, temyiz yoluna başvurmayan, süresinden sonra başvuran veya temyize başvurmakla beraber başvurusu kabul edilmeyen sanıkların da yararlanmalarının sağlanması suretiyle, bu kişilerin temyiz edenlerden daha ağır bir ceza ile cezalandırılmaları adaletsizliğini giderme amacını taşıması ve bozmanın sirayetinde, yerel mahkeme hükmünün temyiz etmeyen hükümlü ... yönünden bozulmayıp,

sadece bozma kararının sonucundan yararlandırılması karşısında; ilk hükmü temyiz etmeyen sanık ...'nin, yalnızca inceleme dışı ... ve ... hakkındaki lehe bozmanın sonucundan yararlanması nedeniyle, yerel mahkemece kurulan ikinci hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığının kabul edilerek hükümlü ...'nin temyiz talebinin reddine karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 31.10.2012 tarih, 2011/777 Esas ve 2012/1819 Karar sayılı ilamında da açıklandığı üzere önceki kararı temyiz etmeyen veya temyiz talebi reddedilen hükümlünün sonraki hükmü temyiz edemeyeceğine ilişkin ilke ve kabuller karşısında.

Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 25.06.2019 tarihli kararındaki inceleme dışı sanıklar ... ve ... hakkındaki lehe bozmanın, hükmü süresinde temyiz etmeyen hükümlü ...'ye sirayet ettirilmesinin, bozmadan sonra verilen 17.03.2021 tarihli hükmü temyiz hakkı vermeyeceği ve sirayet müessesesinin yasal sonucu gereği hükümlünün bu hükmü temyiz etme yetkisi bulunmadığından,

1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 325. maddesi gereği lehe bozmadan sirayet nedeniyle yararlanan hükümlü hakkında bozma sonrası mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi delaletiyle 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmesinin gerekmesi nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR