Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/17752 K.2025/21795

I-Sanıklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümlere dair yapılan incelemede

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık ... ile müdafiinin ve sanık ...'nin temyiz istemlerinin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II- Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere dair yapılan incelemede,

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ... ile müdafiinin temyiz istemlerinin "TCK'nın 39. maddesinden indirim yapılması gerektiğine, aynı Kanun'un 168. maddesinden uygulama yapılması gerektiğine" yönelik olduğu; sanık ... ... temyiz isteminim ise "aşamalardaki beyanları göz önüne alınarak lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanıkların, gece vakti yediemin deposunda bulunan motosikleti çalmaları şeklinde gerçekleşen olayda, dosya içerisindeki 11.03.2022 tarihli Uzmanlık Raporun'daki tespitler ile 20.04.2022 tarihli Teslim ve Tesellüm Tutanağın'dan "suça konu motosikletin motor ve şase numarasındaki kazıntı ve tahrifatlar nedeniyle motor ve şasi numaralarının tespitinin yapılamadığı, dolayısıyla anılan motosikletin kime ait olduğunun tespit edilemediği"; sanık ...'ın Aydın Cumhuriyet Başsavcılığındaki 13.05.2022 tarihli ifadesindeki "bahse konu otoparktan bir motor alırız düşüncesiyle hareket ederek olay yerine gittik.

Orada bulunan ve kime ait olduğunu bilmediğim motosikleti itekleyerek götürdük" şeklindeki beyanından ve Aydın Sulh Ceza Hakimliğindeki 13.05.2022 tarihli sorgusundaki, "otoparka girdik, motosikletin bana ait olmadığını anladım " şeklindeki ifadesinden, başkasına ait motosikleti yediemin deposundan alırken sanığın, bu motosikletin başkasına ait olduğunu bildiğinin anlaşılması ve aynı zamanda İlk Derece Mahkemesinin kararında da "suça konu motosikletin sanık ...'a ait olduğu yönünde her hangi bir kabulün de bulunmadığının anlaşılması karşısında,

tüm dosya kapsamından sanık ...'ın motosikletin başkasına ait olduğunu bilerek eylemi gerçekleştirdikleri anlaşılmakla, İlk Derece Mahkemenin ve Bölge Adliye Mahkemesinin bu yöndeki kabullerinde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı belirlenmekle, Tebliğname'deki bu yönedeki bozma istemine ilişkin görüşe iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz istemleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosya içerisindeki 13.05.2022 tarihli tutanaktan ve tüm dosya kapsamından, sanıkların motosikleti iterek götürürken, şüphe üzerine kolluk ekipleri tarafından yapılan anonstan sonra kolluk tarafından durdurulmaları akabinde motosikleti aldıkları yeri söyleyerek, henüz bir müracaatı bulunmayan katılana bahsi geçen motosikletin hasarsız ve eksiksiz olarak iadesini sağladıklarının anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında kurulan hükümlerde, TCK'nın 168/1. maddesinden uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,