Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/17799 K.2025/21461

I) Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,

II) Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın samimi beyanlarda bulunarak suça konu olayı tüm samimiyeti ile anlattığına, sanığın üzerine atılı suçu parası olmadığı ve yiyecek alacak parası olmadığı için mecburiyetten işlediğini beyan ettiğine, sanığın cezaevinde olmasından ve ailesinin maddi durumunun kötü olmasından dolayı mağdurun zararını karşılayamadığına ve tahliye olması durumunda mağdurun zararını karşılayacağını beyan ettiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

04.06.2025 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7550 sayılı Kanun'un 14. maddesiyle değişik 5275 sayılı Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108. maddesinin 3. fıkrası uyarınca ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda birinci fıkradaki koşullu salıverilme sürelerinin uygulanacağının düzenlendiği dikkate alındığında, Alanya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.10.2021 tarihli 2021/199 Esas, 2021/707 Karar sayılı ilâmı ile;

sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken, tekerrüre esas olan 12.10.2017 kesinleşme tarihli İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/57 Esas, 2015/162 Karar sayılı ilâmının, Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.06.2014 kesinleşme tarihli 2014/112 Esas, 2014/484 Karar sayılı ilâmını tekerrüre esas almasından dolayı sanık hakkında bu ilâmlara ilişkin koşullu salıverme süreleri esas alınarak ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.