Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/18002 K.2025/21218

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, tekerrür hükümlerinin hatalı uygulandığına, takdiri hafifletici nedenlerin dikkate alınmadığına, sanığın temyiz isteminin ise; kararın bozulup hakkında lehe hükümlerin uygulanmasına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Suça konu paranın şikâyetçinin şikâyeti üzerine ihbar üzerine kolluk kuvvetlerince ele geçirilerek şikâyetçiye iadesinin sağlandığı anlaşıldığından, hırsızlık suçundan sanık tarafından gerçekleştirilen rızaî bir iade ve tazmin bulunmadığı halde 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.