Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/181 K.2024/14873

Sanık hakkında bozmaya uyularak kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I.Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II.Sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin 03.11.2021 tarihli ve 2021/16480 Esas, 2021/18421 Karar sayılı bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından (Cumhuriyet savcısı sadece iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmü temyiz etmiştir) temyiz edilen 29.12.2015 tarihli kararda sanık hakkında mala zarar verme suçundan 5237 sayılı TCK’nın 151/1, 168/2, 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 1 ay 20 gün hapis cezasının 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 152/1-a, 168/2, 62. maddeleri uyarınca verilen 5 ay hapis cezasının, 1 ay 20 gün hapis cezası üzerinden infazı yerine sanığın 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,