Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/18838 K.2023/8990

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Suç tarihi itibarîyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7/2. maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından sanığın lehine olan ve eylemine uyan 6545 sayılı Kanun ile getirilen değişiklikten önceki hâliyle 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e maddesinde temel cezanın 2 yıldan 5 yıla kadar hapis cezası olarak öngörüldüğü ve hükmün gerekçesinde sanığın cezasının alt sınırdan tayinine karar verildiği belirtildiği hâlde hüküm fıkrasında temel cezanın 3 yıl hapis cezası olarak tayin edilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

2. Sanık hakkında hüküm kurulurken, suçun gece vakti işlenmiş olmasından dolayı, 5237 sayılı Kanun'un 143/1. maddesi gereğince artırım yapılırken, anılan maddenin (6545 sayılı Yasanın 63. maddesi ile yapılan değişiklikten önceki) suç tarihinde yürürlükte bulunan hâline göre cezanın en fazla 1/3 oranına kadar artırılabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde 1/2 oranında artırım yapılarak fazla ceza tayini,

3. Kazanılmış hak nedeniyle uygulama maddesinin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 326/son maddesi yerine, kısa kararda CMK'nın 283. maddesi, gerekçede ise CMK'nın 326/son maddesi olarak gösterilmesi,

Kabule göre de;

4.5271 sayılı Kanun’un 231/5. maddesinde yer alan, "Sanığa yüklenen suçtan dolayı yapılan yargılama sonunda hükmolunan ceza, iki yıl veya daha az süreli hapis veya adlî para cezası ise; mahkemece, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilir…" ve TCK'nın 51/1. maddesindeki “İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilen kişinin cezası ertelenebilir”şeklindeki düzenlemeler nazara alınarak,

sanığa 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası verilmiş olması karşısında, 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinde sayılan nesnel ve öznel koşulların değerlendirilip buna ilişkin gerekçelerin gösterilmesi gerektiği, sanığın suç tarihinde adlî sicil kaydına göre daha önce kasıtlı suçtan mahkûmiyetinin bulunmadığı, dolayısıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi için aranan 5271 sayılı Kanun'un 231/6-a maddesinde gösterilen “kasıtlı suçtan mahkum olmama” nesnel koşulunun bulunduğu, Dairemizin 28.09.2022 tarihli bozma kararı öncesindeki yargılamada kovuşturma aşamasında zararın giderildiği de gözetilerek,

aynı Kanun'un 231. maddesinin 6. fıkrasının (b) bendinde belirtilen, “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” öznel (sübjektif) koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek, yine lehe hükümlerin uygulanması yönünde talebi de bulunan sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 51/1. maddesi gereğince ertelemeye yer olmadığına karar verilirken;

sanığın suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlığını irdeleyen yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerektiği gözetilmeden, “şartları oluşmadığından bahisle" sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin ve 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,