Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/18918 K.2025/23451

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a ve 62 maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezasına hükmedildiği, katılan vekili ve O yer Cumhuriyet savcısının aleyhe istinaf istemi üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince duruşma açılarak yapılan yargılama sonucu İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılmasına ve sanığın 5237 sayılı Kanun'un 142/1-a ve 143. maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın temyizi kabil olduğu anlaşılmakla,

İlk Derece Mahkemesince hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanığın temyiz isteminin, "suça konu eşyası çalmadığına, yolda bulduğuna, beraat kararı verilmesi gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;