Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/19073 K.2026/1864

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanıklar müdafiinin temyiz isteminin, ''sanıkların kolluktaki ifadelerinde ve mahkeme huzurunda verdikleri ifadelerde samimi bir şekilde eşyaları aldıklarını fakat çöpe yakın olduğunu, çuvalların açıkta olduğunu ve hırsızlık kastıyla almadıklarını ifade ettiklerini, dolayısıyla söz konusu olayda hırsızlık suçunun oluşması için gerekli olan manevi unsurun yani suç işleme iradesinin bulunmadığına,

sanıklar hakkında TCK'nin 143/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun gece vakti işlendiğinde 1/2 oranında artırım yapılacağını öngören maddesinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna, olayın 06.30 sıralarında gerçekleştiğine ve kararın etkin bir soruşturma ve kovuşturma yapılmadan, her türlü şüpheden uzak ve kesin delillerle desteklenmeden verildiği için açıkça hukuka aykırı olduğuna'' yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

15.04.2020 tarih ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklik ile sanıkların gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği süreler, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 63. maddesi uyarınca cezasından mahsup edilmemiş ise de, bu hususların infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.