Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/19102 K.2023/9395

A. Sanık Müdafiinin Temyiz Talebi Yönünden

Sanığın bozma sonrası 07.10.2022 tarihinde alınan ifadesinde müdafi istemediğini beyan ettiği gibi, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 150/2-3. maddesi gereğince de sanığa zorunlu müdafi atanmasını gerektirecek bir durum da bulunmadığı halde, sanık müdafii, tebliğ edilen kararı temyiz etmiş ise de; anılan müdafiin sanık hakkında verilen mahkûmiyet hükmünü temyize yetkisi bulunmadığı nazara alındığında, temyize hakkı olmayan sanık müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak REDDİNE,

B. Sanığın Temyiz Talepleri Yönünden

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi yapılan yargılamada, sanığın sonuç ceza olarak 2 yıl 11 ay hapis cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, sanık hakkında 07.10.2022 tarihli kararda hükmedilen 3 yıl 4 ay hapis cezasının, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 2 yıl 11 ay hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 2 yıl 11 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,