Karar Özeti
2. Ceza Dairesi 2023/19106 E. , 2024/10187 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İlk derece mahkemesince verilen beraat kararı kaldırılarak mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 07.01.2022 tarihli ve 2021/1280 Esas, 2022/87 Karar sayılı kararını
Karar Detayı
2. Ceza Dairesi 2023/19106 E. , 2024/10187 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İlk derece mahkemesince verilen beraat kararı kaldırılarak mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 07.01.2022 tarihli ve 2021/1280 Esas, 2022/87 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde; 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinin, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması gerekirken, sanığın yokluğunda verilen 07.01.2022 tarihli kararın sanığın MERNİS adresi ile aynı olan bilinen adresinden iade dönmesi üzerine, aynı adrese MERNİS adresi olduğu belirtilerek çıkarılan tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi gerekirken, bina no bulunmadığı gerekçesi ile iade edildiği, bunun üzerine mahkemece tespit edilen farklı bir adrese aynı Kanun'un 21/1 maddesi gereğince yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında, öğrenme üzerine sunulan sanığın 05.04.2022 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 07.01.2022 tarihli ve 2021/1280 Esas, 2022/87 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi tarafından sanığa "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinde belirtilen 7 günlük yasal sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmek kaydıyla, dava dosyasının İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.