Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/19137 K.2023/8971

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.06.2023 tarihli ve 2023/52344 sayılı kanun yararına bozma isteminin; "5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151/1. maddesinde yer alan "Başkasının taşınır veya taşınmaz malını kısmen veya tamamen yıkan, tahrip eden, yok eden, bozan, kullanılamaz hale getiren veya kirleten kişi, mağdurun şikayeti üzerine, dört aydan üç yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır.." şeklindeki açıklama nazara alındığında, sanık hakkında hapis ya da adli para cezasından biri seçilerek hüküm kurulabileceği cihetle, yazılı şekilde her ikisi birlikte olacak şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca kanun yararına bozma yoluna, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşen hüküm ve kararlar aleyhine gidilebilir.

2. İstanbul Anadolu 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.02.2017 tarihli kararının sanığın yüzüne verildiği, karar tarihinde Marmara L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olduğu anlaşılan sanığa tefhim edilen hükmün yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 263. maddesine göre “bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı istinaf edebileceğinin belirtilmemesi” ve cezaevinde olan sanığa yapılan tebligatın 5271 sayılı Kanun'un 35/son maddesi uyarınca kendisine okunup anlatılmadan tebliğ edilmesinden dolayı usûlsüz olduğu tespit edilmiştir.

3. Henüz kesinleşmediği belirlenen inceleme konusu hükmün istinaf yasa yoluna tabi olduğu, olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma talebine konu edilemeyeceği belirlenmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR