Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/19704 K.2025/1071

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin, hükmü sadece katılan lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi nedeniyle temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, katılanın çantasından para ve araç anahtarını alarak, katılanın aracı ile olay yerinden ayrılması şeklindeki eyleminin 5237 TCK’nın 142/2-h-d maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun’un 142/2-h maddesi ile uygulama yapılması sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın cezalandırılmasına karar verilmiş olması karşısında, kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 14/1. maddesi uyarınca, maktu vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,