Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/20127 K.2025/2158

Sanığın, 25.07.2017 tarihli temyiz dilekçesi ile, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 01.06.2017 tarihli ve 2017/1045 Esas, 2017/984 Karar sayılı kararı ile hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından verilen istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları da temyiz ettiği halde, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 17.10.2022 tarihli ve 2021/18999 Esas, 2022/13907 Karar sayılı ilâmı ile bu suçlara yönelik temyiz incelemesi yapılmadığının anlaşıldığı belirlenerek yapılan incelemede,

I - Sanık hakkında Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 01.06.2017 tarihli ve 2017/1045 Esas, 2017/984 Karar sayılı kararı ile konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından verilen istinaf başvurusunun esastan reddi kararlarına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 01.06.2017 tarihli ve 2017/1045 Esas, 2017/984 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında, Denizli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.04.2017 tarihli ve 2017/134 Esas, 2017/264 Karar sayılı kararı ile konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4, 62, 151/1 ve 62. maddeleri uyarınca sırasıyla kurulan 10 ay hapis ve 3 ay 10 gün hapis cezaları ile mahkûmiyet hükümlerine konu cezaların türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararları ve bu kararlara yönelik temyizin niteliği karşısında;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,

II - Sanık hakkında Denizli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.02.2023 tarihli ve 2022/1661 Esas, 2023/348 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde,

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1.maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır” ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise. “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin katılanın ikâmetinden beyan edildiği gibi ziynet eşyası ya da para almadığına, buna rağmen fazla ceza aldığına, katılanın beyanlarına itibar edildiğine, adil yargılanmak istediğine, karşı tarafın çelişkili ve yalan beyanlarının araştırılmasını talep ettiğine;

sanık müdafiinin temyiz isteminin verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, katılanın zararı konusunda soyut beyan dışında delil bulunmadığına, bu nedenle müvekkilinin etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanamadığına, müvekkilinin aşamalarda samimi beyanda bulunmak suretiyle maddi gerçeği ortaya çıkardığına ve pişmanlığını da her fırsatta dile getirdiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;