Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2014 K.2025/10920

Sanık hakkında verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, delil olmadığı, şüphe olduğu, şikâyetin olmadığı, cezanın alt sınırdan tayini ile 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesinin uygulanması ve beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik olduğu tespit edilerek yapılan incelemede;

Şikâyetçi anlatımı ve mahkemenin kabulüne göre; sanığın suça konu cep telefonunu şikâyetçinin üzerinden aldığının anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-b maddesine uymasına rağmen aynı Kanun'un 142/2-h maddesi ile uygulama yapılması, sonuca etkili olmadığından, bozma nedeni yapılamamıştır.