İstinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 11.02.2023 tarihli (mükerrer sayılı) Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 120 sayılı “Olağanüstü Hal Kapsamında Yargı Alanında Alınan Tedbirlere İlişkin Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi” ile deprem nedeniyle olağanüstü hal ilan edilen illerde sürelerin 06.02.2023 (bu tarih dahil) tarihinden itibaren 06.04.2023 (bu tarih dahil) tarihine karar durmasına,
duran sürelerin, durma süresinin sona erdiği günü takip eden 07.04.2023 gününden itibaren işlemeye başlayacağına karar verildiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin 22.03.2023 tarihinde tebliğ edilen hükme yönelik 13.04.2023 tarihli temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 291/1. maddesi gereği süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
Sanık hakkında, Nizip 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.11.2022 tarihli ve 2022/668 Esas, 2022/1010 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143 ve 62. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 16.03.2023 tarihli ve 2023/543 Esas, 2023/282 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, bu kararın sanık müdafii tarafından 13.04.2023 tarihinde temyiz edildiği,
sanığın ise 03.08.2023 tarihinde Nizip T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu aracılığıyla "Yargıtay temyiz aşamasından feragat ederek, dosyamın onanmasını istiyorum" beyanını içerir dilekçe sunduğu, 5271 sayılı Kanun'un 266/3. maddesinde “aynı Kanunun 150/2. madde ve fıkrası uyarınca sanık ve müdafiinin iradesinin çelişmesi halinde müdafiinin iradesine üstünlük tanınması” gerektiği hususunun somut olayda bulunmadığı, zira aynı Kanun'un 266/3. maddesinde atıf yapılan aynı Kanun'un 150/2. maddesinde "çocuk, kendisini savunamayacak derecede malul veya sağır ve dilsiz"lerin belirtildiği,
aynı Kanun'un 150/3. maddesinde ifade edilen "alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suç" nedeniyle zorunlu müdafi atanması durumunda ise aynı Kanun'un 266/3. maddesinin uygulanmasının söz konusu olmayacağı ve bu itibarla temyiz isteminden feragat eden sanığın iradesine üstünlük tanınmasının gerekeceği belirlenmiştir.
Sanığın 03.08.2023 tarihinde Nizip T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu aracılığıyla "Yargıtay temyiz aşamasından feragat ederek, dosyamın onanmasını istiyorum" şeklindeki dilekçesi ile temyizden feragat iradesini ortaya koyduğu anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz talebinin 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi uyarınca REDDİNE, esası incelenmeyen dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi gereğince Nizip 2. Asliye Ceza Mahkemesine Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.