Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/20599 K.2026/2473

Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz isteminin, ''sanıkların yerel mahkemece alınan beyanlarında olay günü çok alkollü olduklarını, ayrıca hırsızlık amacı gütmeyerek sadece kullanmak amacıyla müştekiye ait aracı çalıştırarak kullandıklarını ve daha sonra aracı park ettiklerini beyan ettiklerine, üzerlerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, yerel mahkemenin sanıklar hakkında ceza tayin ederken alt sınırdan uzaklaşarak cezalandırılmasına karar verdiğine, lehe kanun hükümlerinin uygulanmadığına,

yerel mahkemece “sanık hakkında kanunen ve takdiren herhangi bir arttırım veya indirim maddesi uygulanmasına yer olmadığına” kararı verildiğine, ancak bu durumun usule ve hukuka aykırılık teşkil ettiğine, sanıklar hakkında öncelikle beraat kararı verilmesine, aksi kanaat hasıl olursa sanıklar hakkında lehe olan kanun hükümlerinin uygulanmasına'' ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

5271 sayılı Kanun’un 280. maddesinin 1. fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde bölge adliye mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre Kırıkkale 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.01.2020 tarihli ve 2019/315 Esas, 2020/26 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanıkların istinaf istemleri üzerine yapılan inceleme neticesinde, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14.Ceza Dairesinin, 30.09.2021 tarihli ve 2021/1302 Esas, 2021/1901 Karar sayılı kararı ile '' Sanıklar hakkında nitelikli hırsızlık suçundan TCK'nın 142/2-h,

143. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebi ile kamu davası açılmış ve ilk derece mahkemesince sanıklar hakkında TCK'nın 142/2-h-d. maddeleri uyarınca alt sınırdan uzaklaşılarak mahkumiyet hükmü verilmiştir.

Yargıtay 2.Ceza Dairesinin 23/09/20 20... /1421 Esas, 2020/9249 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5237 sayılı TCK'nın 142.maddesinde 6545 sayılı Kanunun 62.maddesinde yapılan ve 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca TCK'nın 142/2-h, 143.maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak 5271 sayılı CMK'nın 150/3.maddesi uyarınca sanıklara kendisine müdafii seçmesi konusunda süre verilmesi,

sanıklar müdafi seçebilecek durumda değil ise sanığa zorunlu müdafi atanması gerektiği ancak ilk derece mahkemesince bu husus gözetilmeden, yargılamaya devamla sanıkların savunması müdafii hazır bulunmadan alındığı, bu halde CMK'nın 188/1. maddesine aykırı davranılarak sanıkların savunma hakkının kısıtlandığı anlaşılmıştır.

Sanıkların müdafiileri olmaksızın savunmaları alınarak duruşmada hazır bulunması zorunlu kişilerden olan müdafiinin yokluğunda karar verilerek 5271 sayılı CMK'nın 289/1-e maddesine aykırı davranıldığı'' gerekçeleriyle hükümlerin bozulmasına karar verildiği, ancak bozma kararında belirtilen hukuka aykırılığın aynı Kanun’un 280. maddesinin 1. fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği,

hukuka kesin aykırılık hâllerini düzenleyen yine aynı Kanun’un 289. maddesinin 1. fıkrasının (h) bendinde yer alan “ hüküm için önemli olan hususlarda mahkeme kararı ile savunma hakkının sınırlandırılmış olması” kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilerek Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilmek suretiyle yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine, dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı verilmesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı,

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 30.04.2025 tarihli ve 2024/6-490 Esas, 2025/197 Karar sayılı kararında “… bölge adliye mahkemelerinin, kanuni dayanağı bulunmayan (5271 sayılı Kanun'un 280. maddesinin birinci fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde sayılanlar hariç) bozma kararları ile iş bu bozma kararına istinaden ilk derece mahkemesince tesis edilen kararların, görevsiz mahkeme tarafından verilmiş olmaları nedeniyle hukuka açık ve ağır aykırılıkla malul olduklarından hükümsüz sayılmaları gerektiğinin…” kabul edildiği,

keza Anayasa Mahkemesinin 12.06.2025 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan 09.01.2025 tarihli ve 2023/33667 sayılı kararı ile de “İstinaf Dairesi kanunda açıkça öngörülmüş hâller dışında bir nedenle bozma kararı vermiş,bunun sonucunda başvurucunun temyiz kanun yoluna başvurma hakkının elinden alınmasına yol açmıştır.

Böylelikle istinaf kanun yolu incelemesine ilişkin kuralların İstinaf Dairesince yapılan yorumun kişilerce öngörülebilecek belirlilikte olmadığı ve kanunun lafzıyla çeliştiği görülmüştür. Diğer bir ifadeyle İstinaf Dairesinin bu kararıyla başvurucunun mahkemeye erişim hakkına kanuni dayanağı bulunmayan bir müdahalede bulunulmuştur.

Açıklanan gerekçelerle İstinaf Dairesinin 5271 sayılı Kanun'da sınırlı olarak sayılı hâller dışında bir sebeple bozma kararı vermesiyle gerçekleşen müdahalenin kanuni dayanağının olmaması nedeniyle başvurucunun Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki mahkemeye erişim hakkının ihlal edildiğine..." hükmedilmekle yukarıda anılan şekilde verilen bozma kararlarının “hukuka açık ve ağır aykırılıkla malûl” olduğunun teyit edildiği dikkate alınmak suretiyle.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14.Ceza Dairesinin, 30.09.2021 tarihli ve 2021/1302 Esas, 2021/1901 Karar sayılı kararının; bozma üzerine verilen Kırıkkale 3.Asliye Ceza Mahkemesinin 27.05.2022 tarihli ve 2021/867 Esas ve 2022/310 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun oldukları belirlenerek yapılan incelemede.

5271 sayılı Kanun'un 280. maddesinin 1. fıkrasının (g) bendi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp, taraflar çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,