Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/20652 K.2025/961

İlk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucunda sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 265/1, 265/3, 43/1 ve 58. maddeleri gereğince 10 ay hapis, aynı Kanun’un 125/3-a, 125/4, 43/1. ve 58. maddeleri gereğince 1 yıl 5 ay 15 gün hapis, aynı Kanun’un 152/1-a ve 58. maddeleri gereğince 1 yıl hapis, cezalarıyla mahkûmiyetine dair kurulan 12.12.2019 tarih ve 2018/352 Esas, 2019/1132 Karar sayılı ilamın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesi’nin 18.03.2021 tarih ve 2020/1774 Esas, 2021/809 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddi kararı ile kesinleştiği,

sanık tarafından sunulan 07.12.2022 tarihli dilekçe ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/3. maddesi kapsamında kamu görevlisine hakaret suçu yönünden temyiz isteminde bulunulması üzerine ilk derece mahkemesince, kamu malına zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme ve kamu görevlisine hakaret suçları bakımından “yasal süresinden sonra yapılan temyiz isteminin ve bu suretle de infazın durdurulması talebinin reddine” dair verilen 13.12.2022 tarihli ve 2018/352 Esas, 2019/1132 Karar sayılı ek karar verilmiş ise de;

sanığın temyiz dilekçesiyle ilgili Bölge Adliye Mahkemesince aynı Kanun’un 296/1. maddesi uyarınca değerlendirme yapılıp karar verilmesi gerekirken bu konuda ilk derece mahkemesince verilen 13.12.2022 tarihli ek kararın hukuken geçersiz ve yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;