Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/20816 K.2024/14777

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya kapsamındaki delillere göre sanıkların hırsızlık eyleminin sabit olması, 09.12.2015 tarihli eşya tespit ve teslim tesellüm tutanağında çalınan oto teybinin markasının yanlış yazılabilme ihtimali, şikâyetçinin 01.01.2020 tarihinde ölmüş olması, ölen şikâyetçinin beyanında ele geçen oto teybinin kendine ait olduğunu söylemesi, oto teybinin satıldığı 3. kişinin zararının karşılanmaması veya zararın mahkeme veznesine depo edilmemesi nedeniyle soruşturma aşamasında kısmi bir iadenin olmaması, kalan zararların şikâyetçinin mirasçısının beyanlarına göre yargılama aşamasında karşılanması,

dosyası ayrılan suça sürüklenen çocuk ... içinde UYAP'tan yapılan incelemede.

Ankara 3. Çocuk Mahkemesinin, 13.06.2016 tarihli ve 2015/894 Esas, 2016/797 Karar sayılı kararıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 14 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu kararın Dairemizin, 20.04.2022 tarihli ve 2021/2971 Esas, 2022/7928 Karar sayılı ilâmıyla onandığının anlaşılması karşısında; tebliğname de bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.