Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2082 K.2023/2338

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Serik Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.03.2015 tarihli ve 2015/482 Esas nolu iddianamesi ile sanıklar hakkında katılana ve şikâyetçiye yönelik tehdit ve katılana yönelik mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1-1, 43/2 ve 151/1. maddeleri gereğince cezalandırılmalarına, aynı Kanun'un 53/1. maddesinde öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi istemiyle kamu davaları açılmıştır.

2. Serik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.10.2015 tarihli ve 2015/283 Esas, 2015/727 Karar sayılı kararı ile her bir sanık hakkında tehdit suçundan, sanık ... (... oğlu) hakkında da mala zarar verme suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereğince ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanıklar hakkında eksik inceleme sonucu verilen beraat kararlarının usûl ve yasaya aykırı olduğuna, sanıkların anlatımlarından da görüleceği üzere, sanıkların fikir ve eylem birliği içinde hareket edip, müvekkiline karşı tehdit ve mala zarar verme suçlarını işlediklerine, sanıkların içlerinden birini kurtarmaya yönelik beyanlarına itibar edilemeyeceğine, sanıkların olay gecesi orada olduklarına ve müvekkiline karşı üzerlerine atılı eylemleri işlediklerine dair her hangi bir şaibe olmamasına rağmen şüpheden sanık yararlanır ilkesine dayanılarak karar verilmesinin hatalı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanıklardan Muharrem oğlu ...'in, şikâyetçi ve katılanla aralarında anlaşılamayan bir sebepten dolayı husumet bulunduğu, olay tarihinde katılan ...'ın, şikâyetçi Fatma'nın evine gittiğini öğrenen sanık Muharrem oğlu ...'in bu duruma sinirlendiği, arkadaşları olan diğer sanıklar ile birlikte şikâyetçi Fatma'nın evinin önüne gidip, katılan ve şikâyetçiyi kastederek "bu binadan kimse sağ çıkamayacak, hepinizi öldüreceğim, ananızı avradınızı sinkaf edeceğim" dedikleri ve katılanın olay mahallinde park hâlinde bulunan aracına taş atmak suretiyle camlarını kırarak kaportasına zarar verdikleri iddiasıyla açılan kamu davasında;

sanıklar ... ve Muharrem oğlu ...'in katılanın aracına kendilerinin taş attığını diğer sanık ... oğlu ...'in o sırada yanlarında olmadığını, kimseyi tehdit etmediklerini beyan ettikleri, sanık ... oğlu ...'in de aynı yönde samimi şekilde savunma yaptığı, katılan ...'ın tehdit içeren sözlerin ortaya söylendiği ve kimin söylediğini görmediği, aracına zarar veren şahısların da iki kişi olup, şahıslardan birinin sanık ... olduğu,

ancak diğer şahsı göremediği şeklindeki beyanları, şikâyetçi Fatma'nın olayın üzerinden uzun zaman geçmesi nedeniyle sanıkların kendilerini tehdit edip etmediklerini hatırlamadığı yönündeki beyanı ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek sanıkların isnat edilen tehdit suçunu işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği, yine sanık ... oğlu ...'in katılanın aracına zarar verdiğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği belirtilerek, mahkemece bu nedenlerle şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca sanıkların atılı suçlardan beraatlerine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanıkların aşamalarda birbirleriyle uyumlu olarak, olay gecesi şikâyetçi Fatma'nın ikametinin yakınında alkol aldıklarını, bir süre sonra sanık ... oğlu ...'in olay yerinden ayrıldığını, sonrasında diğer iki sanığın katılan ...'ın aracına taş atarak camlarını kırdıklarını, ancak kesinlikle tehdit etmediklerini beyan ettiklerinin, katılan ...'ın tehdit içeren sözleri kimlerin söylediğini görmediğini belirttiğinin, şikâyetçi Fatma'nın da sanıkların kendilerini tehdit edip etmediklerini hatırlamadığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, sanıkların atılı suçları işlediklerine dair mahkûmiyetlerine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden sanıklar hakkında beraat kararı verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonucuna uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR