Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/209 K.2024/6795

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, sanığın suç tarihinde katılanın iş yerinden motosiklet, cep telefonu ve kart okuyucuyu çaldığı, kolluk görevlilerince olaydan sonra katılana ait motosikletin terk edilmiş, hasarlı ve bir kısım malzeme eksik hâlde bulunarak katılana tesliminin sağlandığı, motosikletin iadesi hususunda sanığın rızaî iadesinin söz konusu olmadığı, bozmadan sonra kovuşturma aşamasında sanık tarafından katılanın kalan zararının giderilmesinin kısmî iade niteliğinde olduğu,

kovuşturma aşamasında gerçekleştirilen kısmî iade nedeniyle katılandan, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızasının bulunup bulunmadığı sorulup, sonucuna göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/2-4. maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, katılandan rızası sorulmadan yazılı şekilde etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108/3. maddesinde belirlenen "İkinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda, hükümlü koşullu salıverilmez." hükmü uyarınca hakkında ikinci kez tekerrür hükümleri uygulanan sanığın cezasının infazından sonra denetimli serbestlik hükümlerinin uygulanmasına mahkemesince karar verilemeyeceği, bu hususun 5275 sayılı Kanun'un 108/4. maddesi uyarınca infaz hâkiminin görevi kapsamında infaz aşamasında değerlendirilebileceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,