Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/21240 K.2025/123

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibari ile 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 10.05.2022 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz isteminin süresi geçtikten sonra yapılmış olması nedeni ile reddine karar verilmesi nedeni ile yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 08.04.2016 tarihli kararda; sanık hakkında hükmolunan sonuç cezanın 2 yıl 6 ay hapis cezası olduğu ve aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle bu miktarın 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden fazla cezaya hükmedilmesi,