Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/21254 K.2025/17744

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında TCK'nun 142/2-h ve 143. maddeleri gereği belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanun'un 62. maddesi gereği indirim yapılırken sonuç cezanın 6 yıl 3 ay yerine 5 yıl 15 ay olarak eksik tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

21.02.2022 tarihli bozma öncesi hükümde sanıklar hakkında sonuç ceza olarak 4 yıl 10... gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verildiği, hükümlerin sadece sanıklar tarafından temyiz edildiği ve aleyhe temyiz bulunmadığı anlaşılmakla; sanıklar hakkında bozma sonrası yapılan yargılama neticesinde TCK'nın 142/2-h, 1 43... . maddeleri gereğince verilen 5 yıl 15 ay hapis cezasının, CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan 4 yıl 10... gün hapis cezası üzerinden infaz edilmesine ve 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi atfı ile halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi yerine, 5271 sayılı CMK'nun 307/son maddesinin hükme esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,