Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/21369 K.2025/2114

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanığın şikâyetçiye ait motosikleti, beraberinde getirdiği başka bir motosikletin arkasına bağlayıp alıp götürdüğü, durumu öğrenen şikâyetçinin arkadaşı ile birlikte araca binip yakın bir yerde sanığı ve motosikleti görüp yakaladığı olayda, suçun tamamlandığı gözetilmeksizin, teşebbüs hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine göre sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında, adlî sicil kaydında yer alan Diyarbakır 6.Asliye Ceza Mahkemesinin 11.04.2013 tarihli ve 2012/735 Esas, 2013/287 Karar sayılı ilâmına konu TCK’nın 141/1. maddesinde yazılı hırsızlık suçuna ilişkin mahkûmiyet hükmü tekerrüre esas alınarak, TCK'nın 58. maddesi uygulanmış ise de.

02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olduğundan bu kapsamda UYAP kayıtlarından yapılan incelemede, tekerrüre esas alınan ilâm ile ilgili Diyarbakır Asliye Ceza Mahkemesinin 23.07.2020 tarihli ek kararı ile uzlaşmanın sağlandığından bahisle sanık hakkında düşme kararı verilmiş olması ve adlî sicil kaydında tekerrüre esas başka bir ilâm bulunmayan sanık hakkında, tekerrür hükümlerinin uygulanmayacağının gözetilmemesi,