Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/21438 K.2024/20670

Tebligat tarihinde Ceza İnfaz Kurumunda bulunan sanığa, kararın cezaevi aracılığıyla 05.05.2014 tarihinde tebliğ edildiği, kararın yasa yolu bildiriminde sanığa 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceği belirtilmediği gibi 07.06.2016 tarihinde cezaevinde yapılan gerekçeli karar tebliği işleminin de kararın 5271 sayılı Kanun'un 35/3. maddesine uygun şekilde okunup anlatılmaması nedeniyle geçersiz olması nedeniyle sanığın 27.05.2022 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği yukarıda açılan gerekçeyle temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın, inceleme dışı sanıklarla birlikte gündüz vakti katılanların iş yeri kilidini kırmak suretiyle girip, içeriden malzeme çalmaları şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın eyleminin TCK’nın, 116/2, 119/1-c maddelerinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunu oluşturduğu, bu suç için aynı Kanun’un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık zamanaşımının, 09.01.2007 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,