Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2159 K.2025/12288

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında açılan davanın uzlaşma nedeniyle düşürülmesine karar verildiği, o yer Cumhuriyet savcısının istinaf talebi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, duruşma açılarak İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılıp, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezasına hükmedildiği anlaşılmakla, verilen kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu,

294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin, suça konu tabancanın gençlerin eline geçmesinden korktuğu için bulunduğu yerden aldığına, kendisinde hastalık derecesinde unutkanlık olduğunu belirtmesine rağmen buna dair rapor alınmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, beraati gerektiğine ilişkin olduğu, sanık müdafiinin temyiz isteminin ise; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın suç kastıyla hareket etmediğine, 5237 sayılı TCK’nın 27. maddesinin uygulanma şartlarının oluştuğuna ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;