Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/21712 K.2025/1701

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1. Sanığın malları satın aldığını ileri sürdüğü ...’ın tanık olarak dinlenilmesi sonucunda tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

2.Sanık hakkında, adli sicil kaydında yer alan Bursa 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.05.2013 tarihli, 2012/802 E. 2013/317 K. sayılı ilâmına konu TCK’nın 165/1. maddesinde yazılı suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçuna ilişkin mahkumiyet hükmü tekerrüre esas alınarak, 5237 sayılı Kanun’un 58. maddesi uygulanmış ise de.

17.10.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun’un 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olduğundan bu kapsamda UYAP kayıtlarından yapılan incelemede, tekerrüre esas alınan ilam ile ilgili Bursa 12.Asliye Ceza Mahkemesinin 18.11.2022 tarihli ek kararı ile uzlaşmanın sağlandığından bahisle sanık hakkında düşme kararı verildiği tekerrüre esas alınamayacağı, ancak sanığın adlî sicil kaydına göre Bursa 10.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2009/1191 Esas, 2010/76 Karar sayılı ilâmının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,