Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/22216 K.2023/5994

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 12.06.2013 tarihli ve 2013/26038 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında şikayetçiye ait inşaat şantiyesinden 32 adet inşaat kalıbı çaldığı iddiası ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b ve 53. maddeleri uyarınca, cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul Anadolu 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.10.2015 tarihli ve 2013/325 Esas, 2015/399 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 141/1, 35, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Anılan kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 20.04.2021 tarihli ve 2020/23258 Esas, 2021/8680 Karar sayılı kararı ile sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e maddesine uyduğunun gözetilmemesi nedeniyle bozulmasına ve kazanılmış hakkın gözetilmesine karar verilmiştir.

4. İstanbul Anadolu 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.12.2022 tarihli ve 2021/480 Esas, 2022/942 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e, 35 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, kazanılmış hak gözetilerek sonuç olarak 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanığın üzerine atılı suçu işlediği hususunda yeterli delil olmadığını için beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...’nin, sanık ... ile birlikte olay günü, müştekinin çalıştığı inşaat alanına ait şantiyeden 32 adet playwood şeklinde tabir edilen inşaat kalıp malzemelerini çalarak kamyonete yükledikleri esnada ihbar üzerine olay yerine gelen görevlilerce yakalandıkları, sanığın alınan savunmasında dava konusu malzemelerin sahipsiz olduğunu atıldığını yani hurda olduğunu düşünerek aldığını beyan ettiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Bozma üzerine yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmış; yerinde görülmeyen temyiz istekleri reddedilmiştir. Ancak;

1. 1412 sayılı Kanun'un 326. maddesinin 1. ve 2. fıkralarına göre “Yargıtaydan verilen bozma kararı üzerine davaya yeniden bakacak mahkeme, ilgililere bozmaya karşı diyeceklerini sorar, sanık, katılan ve vekillerine davetiye tebliğ olunamaması veya davetiye tebliğ olunmasına rağmen duruşmaya gelmemeleri

nedeniyle bozmaya karşı beyanları tespit edilmemiş olsa dahi duruşmaya devam edilerek dava gıyapta bitirilebilir. Ancak sanık hakkında verilecek ceza, bozmaya konu olan cezadan daha ağır ise herhalde dinlenilmesi gerekir.” şeklindeki hükümlere rağmen, sanık dinlenmeden davanın sonuçlandırılması suretiyle 1412 sayılı Kanun'un 326/2. maddesine aykırı davranılması,

2. Sanık hakkında 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan cezanın 5 ay hapis cezası olduğu ve infazın bu miktar üzerinden yapılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, kazanılmış hak oluşturduğundan bahisle sanığın sonuç olarak 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

3. Hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR