Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/22232 K.2024/4250

Dosya incelenerek gereği düşünüldü. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak,

Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi hâlinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata, Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerekir.

İncelenen dosyada sanığın yokluğunda verilen hükmün, sanığın duruşmada bildirdiği son adresine, doğrudan MERNİS adresi şerhi ile "adreste birlikte ve daimi ikamet eden annesi Saime Telhan imzasına" tebliğ edildiği, doğrudan MERNİS adresi şerhli yapılmış olması nedeniyle 22.04.2014 tarihinde yapılan tebligatın geçersiz olduğu anlaşıldığından, sanığın öğrenme üzerine 23.06.2023 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek, temyiz isteminin süreden reddine ilişkin 19.07.2023 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, 03.04.2014 tarihli hükmün yapılan incelemesinde.