Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/22235 K.2025/20168

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi yapılan yargılamada, sanıkların neticeten 3 yıl hapis cezası ile cezalandırıldıkları ve anılan hükümlerde aleyhlerine bir temyiz istemi bulunmadığı, bozma sonrasında sanıklar hakkında tayin olunan 5 yıl hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 3 yıl hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanıkların sonuç olarak 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafii ile sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin belirtilen nedenlerle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılık 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkralarından “Bozma öncesi kararın yalnızca sanık tarafından temyiz edildiği,